|
მახსოვს, ჭიუხში ხეტიალს მოვრჩი, შინ ვბრუნდებოდი ხალისით სავსე, - კლდეზე გავსხლტი და ბანდულის ფოჩით შვიდ დღეს ვეკიდე უფსკრულის თავზე. მოსჩერებოდნენ ფრიალოს კიდურს და ქარი, როგორც მოხუცი დედა, დამქვითინებდა ცაში დაკიდულს. იმედის სხივიც შემოელიათ, სიმშვიდე მაინც არ დამიკარგავს და ერთი კვნესაც არ დამცდენია. რისთვის მითვლიან ღიმილში ჩრდილებს? ერთი პატარა ქალი ხარ მხოლოდ და ასე როგორ დამიმორჩილე! |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • მირზა გელოვანის პოეზია |
