|
მე შენზე უფრო არავის მჯერა, ვერვის ვენდობი მე შენზე უფრო; მხოლოდ ერთს ნიშნავს მაგ თვალთა მზერა ერთგულებაზე რომ მესაუბრონ. ან რომ ოდნავად გამართლდეს იჭვი, ამაზე ფიქრიც ჭკუაზე შემშლის, ღმერთმა ნუ ქნას და გამხელაც მიჭირს, ვერ დავუჯერებ მე ვერვის თვალებს, ვეღარ ვენდობი მე ვერვის ღიმილს, ვერც ვერვის ჩურჩულს, ვერც ვერვისს ალერსს. შენ მინთებ გულში იმედის კოცონს, არცერთი სიტყვა არ გითქვამს ჯერაც, რომ ჩემს თვალებში არ შეამოწმო. სიშორის სევდაც ჩვენ უკვე ვძლიეთ... მე რომ ამ ქვეყნად არ ვიყო შენთვის, შემეცოდები, რატომღაც, ძლიერ, (სიყვარულიც რომ ეფიცათ ბევრი) ბედ-იღბალს, შენსას, სათუთო ბავშვო, ვერ მივანდობდი ჩემს გარდა ვერვის. გინდა სუნთქავდე ჩემს შორიახლოს, ვერ დაიძინებ იმ ღამით მშვიდად, ერთი საღამოც რომ ვერა გნახო. რაღაც უცნაურ ტკივილის მჩენი, შვებას არ მომცემს მაგ თვალთა მდურვა, არ მომასვენებს ჩურჩული შენი. |
