|
რადგან ცეცხლივით ერთი ბეწოა, სიცოცხლეს სული უნდა უბერო... შენ ანანურთან წამომეწიე, ულამაზესო თეთრო ღრუბელო. შენ - კაცის თვალის ლამაზი ცრემლი, ხეები იდგნენ, როგორც ლოთები და უყურებდნენ მთვარისფერ მტევნებს. მთვარეზე იჯდა ავაზა შავი, ჩემს სულში იდგა შენი სითეთრე და გაღმა იყო ლამაზი ფშავი. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ჯანსუღ ჩარკვიანის პოეზია |
