|
როცა წუხილი მჩაგრავს უწყალო, კაცთან არ ვილტვი მის განქარვებად; მყის თავის-თავად ლაღი, უბრალო, სიმღერა მორბის ნუგეშ-საცემად. ის ჩემებრ არის სევდით ბურვილი, მის მწუხარ ხმებში ჩემს გულის ხმას ვსცნობ და მევე მიყვარს ჩემი წუხილი. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ილია ჭავჭავაძის პოეზია/პროზა |
