|
თუმც ხშირად ფარავთ წლები და მტვერი, ბევრი რამ ძალუძთ დაცრეცილ ფურცლებს... არის დუმილი და თავის მტვრევა, არის დუმილი და, შემდეგ უცებ... საფლავს არავინ უვლის და იცავს, საფლავი იწევს დაბლა, სულ დაბლა, ხელისგულივით სწორდება მიწა. არის დუმილი, და შემდეგ უცებ... ბალადი მიდის სამარის იქით. დავიწყებული საფლავის ლოდი, მაღლდება როგორც ნათელი ფიქრი. რამდენი თვალი წუხილით უმზერს, რამდენი თვალი იმედით უმზერს გაყვითლებულ და გაცრეცილ ფურცლებს. |
