|
იყო სიჩქარე, როგორც რიონი და გაღიმება სახმილის ცეცხლი, მე ვიყავ უცხო ენდიმიონი და შენ სელენა ხმა მონავერცხლი. და გაიყინა ცრუ ბედისწერა სევდა დავთესე აქ მილიონი, და შავი თვალების დავკარგე ცქერა. ხავსი მოედო ნაწვიმარ ყავრებს; სულს გავატარებ ცოდვის მახებში და გადაუგდებ მას მინოტავრებს. ჩაქრება ჟამთა ბურუსით დენა; ვერვინ ვერ შესძლებს ჩვენ სახის ხილვას, საფლავის ქვათა მკდვრეთით აღდგენას. თავს წაადგება ხროვა მგელების. ვინ შეავედრებს ჩვენ სულს საბაოთს, ამაო არის ქნევა ხელების. |
