|
დგახარ სიბრძნის დაუნჯებით, სულის ცისკენ შეღერებით, - გეხვეწები, გეაჯები, გენუკვი და გეფერები. სულ იბრწყინებს სხვათა თანა შუქი შენი შედევრების, ჟამი მოდგა შენი ფიქრის შენს საქმესთან შეჯერების. ჰოდა, ფრთხილად! ფრთხილად, ფრთხილად! - გყვანან ქვედამხედველებიც, შენს ნაკრძალში ხორხოცებენ უცხო თესლის ეგერები, ამიტომაც გაფხიზლებ და ამიტომაც გეფერები. რა თქმა უნდა, წავალ მალე, - ცას ვერ გამოვეკერები... იმ წასვლამდე - წასვლის მერეც გენუკვი და გეფერები... |
