|
შოთა ჩანტლაძე მესიზმრა წუხელ - კი არ მესიზმრა, ნამდვილად ვნახე... თავისი წიგნი მივართვი, ვუქე, სივრცეს გახედა მწუხარე სახით. ლაპარაკში ვერ ავიყოლიე, მხარზე გამხდარი შემახო ხელი. "ახლა თბილისში გამარონია...” თქვა და თვალებზე შევნიშნე ცრემლი. - მშვიდობით იყავ, ჩემო ძმობილო, ეს წიგნიც ჩემგან სახსოვრად გქონდეს... გაშალა მიწა, როგორც ლოგინი, და წაიფარა ვეება ლოდი. |
