|
უბედო რომ ვარ... ესეც ბედია! - დამადლებულზე რაღაცით მეტი. ავჩერებივარ ცას - ავბედიანს, რომ მიწყალობოს სინათლე - წვეთი. ისე მქისე და ისე ისრიმი... ისეთი თალხი სითავთუხეა... ძლივს მიკავია სული ნისლივით. ქარიატად რომ გაჰქონდა ქარი! შემოიმშრალა ცამ არშია და კვლავ დამქირქილებს ბრმა ქონდაქარი; რითმა - ეშმაკის ხელით ნაკროლი, ჩა-მო-მა-შვე-ლე, უფალო დროზე, მთვარე - პოეტის მაშველი რგოლი. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ლაშა გახარიას პოეზია |
