|
სიზმარივით მახსოვს დილა, ახლა ვუმზერ დაღლილ კორდებს... - როცა შენთან მოვდიოდი ამას მპირდებოდი ოდენ?!.
დარჩა ფლასი მწვანე ფარჩის... ყველაფერი შემოგწირე, შენთვის მაინც უცხო დავრჩი...
მეწვის დალეწილი ფრთები... ნუთუ მართლა - სიკვდილამდე ერთხელაც არ გამოკრთები?! |
