მთარგმნელი: ალექსანდრე ელერდაშვილი
|
მწარე ცრემლებით დამეღარა დღეს ისევ სახე, მკერდიდან ისევ შემომესმა ხმა ქარიშხალთა... და გამახსენდა, ოდეს მზერა მოგაპყარ თვალთა და, მარტოობის გარდა, შვება ვეღარსად ვნახე. გადამაფარე ოდეს ვნება ისე, ვით კალთა, საშველად მექცა მგზნებარება ტრფიალის ალთა და მაშინ მზერით უკვდავების გზა გადავლახე. ოდეს უეცარ განშორებას გავუგე გემო, ოდეს შევიცან ბედისწერის სასჯელი სრული რომ თითქოს დადგა წუთისოფლის დღეს აღსასრული, რომ სული ჩემი შენ გამოგყვა, სიცოცხლევ ჩემო. |
