|
ალერსით ნათელით, თბილით ნამტირალ თვალების ნამს მოაშრობს, აინთვის დილით, ჩაჰქრება მწუხრისა ჟამს. ეკლიან გზითა როს ხვალ გჯერა, რომ შვებისა მძლეველს მზე-დედას იხილავ ხვალ... მემზევა კაეშნის წამს, ერთმანეთს შევხდით ჩვენ დილით განვშორდით მწუხრისა ჟამს... ამოდის მეუღლე ცისა იმავე ადგილზე ველი... ამაოდ!.. არ მოვა ის!.. |
