|
გამიშრნენ ცრემლები, გაქვავდნენ ფიქრები... ნამქერში ვმარხავ მე სულს! კაეშნის ლოდის ქვეშ კუბომდის ვიხრები... არც მიყვარს... აღარცა მძულს! უფსკრული... იქიდან ვიღაცა მეძახის, ვიღაცა ჩემთვისა სტირს!.. და უკანასკნელი იმედი მესახვის: მოვდივარ! ცისაკენ... ძირს!.. |
