|
ლომისით ბინდი ჩამოდის, ლეშზე ხარობენ აფთრები, არ ჩამოჰყვები ბნელ ღამეს, მალვით არ ჩამისაფრდები. მთვარე შავ ჩრდილებს დამაყრის, გულდაგულ გადამიდგები მოყმე პირბადრი, ამაყი. სახელით, ციხე-ქავითა, ცა წითდა ჩემი ფრანგულით, შენ დამასწარი წამითა. მეც ვილეოდი, ვდნებოდი, გულს მაინც მადგა ნათელი - კაის ყმის ხელით ვკვდებოდი. სული გათენდა, ამზევდა, ავიწიე და... გაკოცე ჩემგან გაჩეხილ მხარზედა. |
