|
ჯერ სიყვარული ასე ფართო და ასე მთელი მე არ მიგრძვნია - და ეს სიბრძნე დამბუდებია, მოშვერილი ვარ შენზე გულით და როგორ გელი - თვალები ამის უტყუარი საბუთებია.
როცა არ მესმის, რას ამბობენ, რად მეძახიან, უხერხულობა, ყველა დარდი, ყველა შეცდომა - ეგ ყველაფერი, სანატრელო, შენი დაღია.
გამოჩნდი იმ დროს, იჭვები რომ მებადებიან. ნუ გეშინია, ჩემო კარგო, თმაში ჭაღარა - ეს სინათლეა, სიყვარულს რომ შემატებია!
როგორც მხატვარის მეგობრობა საყვარელ ფერთან, იყავი ჩემთან, გამტანელთან და ვაჟკაცურად, ამ დიდ თვალებში ყოველ წამში ვიაროთ ერთად.
ჩემთვის სიჩუმე ღამეში რომ მოიზანტება, საშინელია, როგორც ომის მოახლოება, საშინელია, როგორც ჩემთვის ტყვიის მზადება... |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • პაოლო იაშვილის პოეზია |
