|
ჩემი ბავშვობის სახლთან ვხვდებოდი ფერმკრთალ ასულს, და შენ მაგონებ ახლა იმ სილამაზეს წარსულს.
როგორ გაკადრო, აბა? რარიგ გიხდება და გრთავს ეს შინდისფერი კაბა!
ყვავილებს გაშლის ნუში; ყველგან ხალისი… სევდა - მხოლოდ პოეტის გულში.
და სტრიქონებად დაქსოვს. - საღამო იყო წყნარი, თქვენთან ვიყავი, მახსოვს… |
