|
სტიროდნენ ერთად ჭიანურები და სალამური ტკბილი ხმიანი; სულს შეცდომისთვის ნუ ემდურები, თუ გრძნობა იპყრობს მას ვნებიანი.
უვლიდნენ წრესა ლამაზის რხევით; - ‘შენ მართლა გიყვარს ჩემი თვალები?” - “მე შენ მიყვარხარ”. - “ ო! სთქვი გარკვევით!”
პასუხი ალის ისმოდა ნელი. “ჩვენ დავიღალეთ”, - “ჩვენ დიდხანს გელით” “შენ სედან მოხვალ?” - “შორეულ ველით” “ო! მსურხარ ძლიერ! მსურს კოცნა მწველი!”
როგორც ფოთოლნი მთვარის დროს ქარში. ხმები, ვით გველნი, ხვევნას იწყებდნენ.. მე ვგრძნობ შვენებას... ვცხოვრობ სიზმარში. |
