|
კვალად მოცოცხლდა სული მგზნებარე, ოდეს დაღვარა ცრემლი მდუღარე. ცრემლი საზრდოა სიყვარულისა, ცრემლი შვებაა მაშვრალთ სულისა...
გაზაფხულისა დღესასწაულზე? მოკვდა ის გველი, გესლს რომ ანთხევდა ჩემს ყვავილებზე, ჩვენს სიყვარულზე...
ვერ გაანელა, ვერ გააცივა… კიბოდან აღსდგა ბედნიერება, ცას სიყვარულის ცრემლები სცვივა.
ჩვენც შევუერთდეთ, წამომყევ, წამო! დაუგდე ყური მგოსნის ოქროს ქნარს, დაუგდე ყური ვნებიან ზღაპარს.
შენს ახლოს ყოფნას… ტირილს ვბედავდი… არ შევუშინდი ფინთ ზამთრის ღამეს, ნუთუ მომაკლებ ახლა სიამეს?
შენი ხედვითაც ვარ ბედნიერი! არ ვიცი განა, რომ მიწის ვნება შენს უმანკო სულს არ მიუდგება! |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ტიციან ტაბიძის პოეზია |
