|
თუ გახსოვს, ხშირად გალოდინებდი, გეკარგებოდა მოსვლის იმედი; მე კი შორიდან გითვალთვალებდი, ტუჩებს სიბრაზით როგორ იკვნეტდი.
შენი ბუზღუნი და საყვედური. ჩრდილში, ხეებთან იდექ ჩრდილივით, მართლაც ჩრდილივით ჩემი ერთგული.
როგორც საკუთარ ბუდეს მერცხალი, ხანაც დარდიანს გამისტუმრებდი, რაღაც უთქმელი ეჭვით შემწყრალი.
სუყველა უცხოს... მაგრამ, ერთხელაც, ვინმე ნაცნობს რომ შევჩეხებოდით, გაიღიმებდა მრავლისმეტყველად.
ისევ ისეთი მოგაქვს ხალისი, ისევ იმგვარად ხარ სასურველი, ჩემი ოჯახის დიასახლისი.
ჩემი ოჯახის პატარა ია... ისე კი გული მეთანაღრება, შეყვარებული რომ აღარ გქვია... |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • შოთა ნიშნიანიძის პოეზია |
