|
კაბა-სამოსი ქალს არ აჩენდა, - ხორციელებას მისას ჩქმალავდა; კაცების ჯოგი მას არ ამჩნევდა, სხვა ქალებისკენ ბილიკს ჰკვალავდა.
ზედ არ უცქერდნენ ბეჩავს კაცები, და მთელი კვირა ჰქუხდა ხურულში თითბრის ჯაზი და ძგერდა "ტანცები".
მზემ დაიძახა ერთ დილას "ჭიტა"; ზღვისპირ გაიძრო მან თვისი ჯვალო და საკაცეთმა თვალები სჭყიტა...
ის იყო მკვრივი, ის იყო ნორჩი, - ფანტასტიკური ის იყო ქალი და სალოცავი ზედ ესხა ხორცი...
ვინც მაგ სხეულის იცოდა ფასი, მოხვია მკლავი, შეახო ლოყა და ქალს გულდაგულ შეუძღვა ზღვაში...
მზით გაჯერებულ ზღვას მიჰყვნენ ცურვით... და კაცთა ჯოგი გასცქერდა სხვისას ბედნიერებას ჭმუნვით და მდურვით. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • მურმან ლებანიძის პოეზია |
