|
რვა ივნისია, ცხელა, ოცნება ადის ცამდე. მინდა მოვშორდე ყველას, მინდა გავიქცე სადმე.
ვიგრძნო დუმილი ვარდის, მხოლოდ შენ ფიქრობ ჩემზე, იცი რას ქვია დარდი.
მინდა გავიდე ველზე, ისევ მზიანი დღეა, ისევ სიხარულს ვეძებ.
მგონია, გუშინ დილით, აღარ ექნება სახე ახლა უჩემო თბილისს.
ვნანობ ამნაირ დღეში. და ყაჩაღივით სადღაც დავიმალები ტყეში. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ტერენტი გრანელის პოეზია |
