|
შენ დამიძახე ერთხელ სახელი და, როგორც ვაზი აეკრას ჭიგოს, სვეტს ავეკარი და ვცახცახებდი: "ეს ერთხელ მოხდა... ეს ერთხელ იყო..."
ვმხიარულობ თუ სამძიმარს ვიყოფ, უეცრად ისევ ამიტანს შიში: "ეს ერთხელ მოხდა... ეს უკვე იყო"...
მებორნისა თუ მეტყევის ქოხთან - ნეტარებით და შიშით ვცახცახებ: "ეს ერთხელ იყო... ეს ერთხელ მოხდა" -
და სიამაყით დავხარი სტრიქონს, ვიღაც ქირქილებს: "ეს უკვე ითქვა, ეს უკვე იყო... ეს ერთხელ იყო".
გავურბი, როგორც ცალთვალა ციკლოპს, სხვა ცხოვრებაში თუ კიდე ვიტყვით: "ეს ერთხელ მოხდა... ეს ერთხელ იყო"?... |
