|
გუშინ ჩემს ფანჯარასთან გოგონამ ჩაიარა თითქოს გულში შეირხა ატმის ტოტი ბრიალა. იმას ჰგავდა, სულ იმას…(ღმერთო რა გამიხარდა!) მე რომ პატარობაში შეშლილივით მიყვარდა. გულო, რისა გრცხვენია, შე სულელო, შე გლახა, განა არ გიხარია იმ ნაღვერდლის შენახვა?
თუ ცის გახსნა მეფონა? დაკარგული სამოთხე დამიბრუნდა მეგონა.
შენს მგალობელ მეგობარს, ჩემი ბებერი თავი ბიჭუკელა მეგონა.
ხვალ, ზეგა თუ გაისად, თუკი ვერ შემახვედრებ, - დამასიზმრე მაინცა… |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • შოთა ნიშნიანიძის პოეზია |
