|
აქ ტირიფების თეთრი ფეხებით აპრილმა ბევრჯერ გადაირბინა. ეს მერამდენედ ყელზე მეხვევა ჭალიკონი და ჭალა ბიბინა.
გადაირბინა ჩემმა ბავშვობამ და მოგონებებს, ტანზე რომ ვიხდი, არ უწერია მზეზე გაშრობა.
და ქარაფებზე ბონდი ქანაობს, თითქოს ლამობდეს მასზე შეხტომას მზე, ჰორიზონტი, ტყე და სანაო
სივრცე უჩარჩო, ცა უარშიო. ქანაობს ბონდი, თითქოს მერყეობს, მიწა არჩიოს, თუ ცა არჩიოს?
მას არად უღირს ყოფნა ურისკოდ, იმ სულზე უკეთ არავინ იცის, სიმაღლე სიღრმეს როგორ გულისხმობს.
გავლილი გზების სიგრძე-სიგანეს... რომ დავბერდები, ამოვალ შენთან და ბავშვობაში გადამიყვანე. |
