|
იყოს ეს ლექსი უკანასკნელი, ოღონდ დამტოვონ შენზე დარდებმა, გაიმეორონ ჩემი სახელი ხეებმა, გულის ამხანაგებმა.
შენი ღიმილი რადგან არ მიცავს, მე აღარ ვიცი რას შეგადარო: ყვავილს თუ მთვარეს, ცასა თუ მიწას!
როგორც იმედი გულგადახრული, მოჰყეფს მდინარე-მრისხანე დევი და გიჟი ქარის ისმის მაყრული.
როგორც გველები მსხვერპლის გარშემო და თუმც სიტყვები იკარგებიან, არ მინდა გული გადავაშენო.
იქნება, ლექსებს სულაც არა ჰგავს, მოდი, წამართვი მე ყველაფერი, გული კი დარჩეს თავის ალაგას! |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • მირზა გელოვანის პოეზია |
