|
ვისაც, თუნდ ერთხელ, მთაწმინდიდან სიამით მზირალს დაბლა თავისი უძებნია თვალებით სახლი, ვისაც, მჯდარს კენტად, ღელის პირას ანდა ხის ძირას აღუდგენია სახეები ნაცნობი ხალხის, - არა მგონია, არ იპოვნოს ამ ლექსში იმან რაღაც ნაცნობი, რაღაც ტკბილი, რაღაც თავისი, ვითარცა ნაცნობს წარმოადგენს ზღვათათვის წვიმა, ვითარცა სუნთქვა წარმოადგენს ნაცნობს ქარისთვის! |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • მუხრან მაჭავარიანის პოეზია |
