|
როცა მავანი მეკამათება: ზოგი ბუხუნებს და ზოგი ყმუის, ზოგი ძაღლივით აღავღავდება, ზოგიც სისინებს… არ ვამბობ ტყუილს. რა აგანგაშებთ, გულს რა აკლიათ ვიცი… და მშვიდად დავიკრეფ გულხელს: ჩემი თვალები სუფთა სარკეა - ყველა თავის თავს ხედავს და… უღრენს. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • შოთა ნიშნიანიძის პოეზია |
