|
შეშლილი ქარი კვლავ მედავება აფრიალებას შენი კაბისას... ნუთუ არსებობს რომ მე დავება ნუთუ გაიტანს ქარი თავისას?..
რომ დაგამშვენოს ცივი მძივებით შემთვრალი მთვარე თვალს არ გარიდებს, გადარეულა შენი წვივებით...
მოგიალერსებს სველი ხელებით და შეეცდება ზეცა შენს დაბმას, ოცნების მსგავსი ცისარტყელებით.
ვიცი,რომ მაინც ჩემთან დარჩები!.. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ნიკო გომელაურის პოეზია |
