|
წამოდი, სიცოცხლე განახო, გაუძლებ იების მზერას? უსმინე, რას ამბობს ბალახი: - მიწა ვარ - ზეცა ვარ - მზე ვარ.
და მზე თუ დაგვიწვავს ღაწვებს, ჯერ მინდორს კალთაზე ვაკოცოთ და მერე გულაღმა გავწვეთ.
და როგორ მაღლდება ცამდე. არ გინდა? როგორც ის ქედები ამ ნისლებს რძესავით ვსვამდეთ.
და გზაზე მიმავალ ურმებს. შენ გახსოვს ჩვენი ბავშვობა? რა ცუდად ვხატავდით თურმე. |
