თარგმანი რეზო თაბუკაშვილისა
მშვენიერებას უნდა დარჩეს მემკვიდრეობა, რომ სილამაზემ იფერადოს ვარდის კონებად, დამჭკნარ სიტურფეს მაინც ვერ ჰკლავს ჟამის ღრეობა, მემკვიდრე არის მისი ხსოვნა და მოგონება. გრძნობებს რომ ფანტავ, რაღა გრჩება, ნეტავ, მარაგად, შენ, საკუთარი სილამაზის მონადქცეულო?! ხრიოკ უდაბნოდ რად აქციე რთველის ბარაქა შენ, საკუთარი არსებობის მტერო წყეულო! მთელი მსოფლიოს სამკაული შენა ხარ ახლა, მხოლოდ შენ ძალგიძს გაზაფხულთან გაბაასება, რად არ გაშინებს, თუ ნაყოფი კვირტშივე გახმა, მშვენიერებას რატომ ფლანგავ, ძუნწო არსებავ?! მაგ სილამაზეს ნუ დაუთმობ სამარის მიწას. From fairest creatures we desire increase, That thereby beautys rose might never die, But as the riper should by time decease, His tender heir might bear his memory: But thou, contracted to thine own bright eyes, Feedst thy lightst flame with self-substantial fuel, Making a famine where abundance lies, Thyself thy foe, to thy sweet self too cruel. Thou that art now the worlds fresh ornament And only herald to the gaudy spring, Within thine own bud buriest thy content And, tender churl, makest waste in niggarding. To eat the worlds due, by the grave and thee.
წუთისოფელი შეიბრალე, შენს მზეს რომ ფიცავს,
Pity the world, or else this glutton be,
