თარგმანი რეზო თაბუკაშვილისა
|
სარკეში იგრძნობ - დროა უკვე გახდე მშობელი; განმეორება საჭიროა ბუნების განძთა. მოტყუებული რომ არ დაგრჩეს წუთისოფელი და ვინმე ასულს არ მოაკლო დედობის განცდა. ყველა ქალისთვის სანატრელი მამაკაცი ხარ, ყველა ქალწული შემოგწირავს თავის მშვენებას, მაგრამ საკუთარ სილამაზეს გაუტაცნიხარ და არ გაფიქრებს შენი მოდგმის გადაშენება. დედაშენისთვის წარსულ დღეთა სარკე შენა ხარ, მას ნეტარ აპრილს გაუცოცხლებს სიყრმე შვილისა, როცა შენს შუბლსაც ნაოჭებით ჟამი შელახავს, მაშინ გაგიღებს შვილი სარკმელს სიყმაწვილისას.
მაგ შენს სახესაც შენთან ერთად მიწა დაფარავს.
Look in thy glass, and tell the face thou viewest Now is the time that face should form another; Whose fresh repair if now thou not renewest, Thou dost beguile the world, unbless some mother. For where is she so fair whose uneard womb Disdains the tillage of thy husbandry? Or who is he so fond will be the tomb Of his self-love, to stop posterity? Thou art thy mothers glass, and she in thee Calls back the lovely April of her prime: So thou through windows of thine age shall see Despite of wrinkles this thy golden time.
Die single, and thine image dies with thee. |
