თარგმანი რეზო თაბუკაშვილისა
როცა საათის ხმა მომესმის, მარად უცვლელი, და მზეს შევხედავ, მიმწუხრში რომ თავი დახარა, როცა შევნიშნავ, როგორ დაჭკნენ იის ფურცლები და თმებში როგორ ჩაქსოვილა ვერცხლის ჭაღარა, როს ქვითინებენ ხეივნები ფოთოლმოცლილი, სადაც მეცხვარეს იფარავდნენ ჩრდილები ხეთა, და როცა ბალახს, შემოდგომის ცელით მოცელილს, ზაფხულის ბალახს სასაფლაოს ფორანზე ვხედავ, მე ჩამაფიქრებს ბედ – იღბალი შენი მშვენების, დროის უდაბნო კიდევ ბევრჯერ მოსასვლელია, ხენი კვდებიან, როს ჰყვავიან ახალშენები, როცა სხივები ენძელების მოსვლას ელიან. მაგრამ დასტოვე მოდგმა დროის დასამარცხებლად. When I do count the clock that tells the time, And see the brave day sunk in hideous night; When I behold the violet past prime, And sable curls all silverd oer with white; When lofty trees I see barren of leaves Which erst from heat did canopy the herd, And summers green all girded up in sheaves Borne on the bier with white and bristly beard, Then of thy beauty do I question make, That thou among the wastes of time must go, Since sweets and beauties do themselves forsake And die as fast as they see others grow; Save breed, to brave him when he takes thee hence.
ძვირფასო, ჟამის ულმობელი ცელი არ ცხრება,
And nothing gainst Times scythe can make defence
