|
შენ - ზღვა ხარ დიდი, მე - შენი ტალღა. შენს ყოველ წვეთში მე ვარ ჩაწნილი, შენს უსრულებელ წიაღში გალღვა ეს ჩემი ყოფა - შენი ნაწილი. მე - კვირტი ვარ, შენ - ფესვი ჩემი, შენ - ღერო ჩემი, რტოებმრავალი; ჩასახულია ამ კვირტში თვლემით ჩემი წარსული და მომავალი. შენს სავსეობას არა აქვს ბოლო და ორი სუნთქვა ერთმანეთს ერთვის - რომ მე - ეს შენ ხარ, შენ კი - მე მხოლოდ, მე და შენ თურმე ერთი ვართ, ერთი. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • შოთა ნიშნიანიძის პოეზია |
