|
წინათ რა იყო, ეს მე არ ვიცი, მე იმას ვამბობ, რასაც დღეს ვხედავ. ქართული კაბა როდის ჩაიცვი - ბავშვო, მიჯნურო, დაო და დედავ!
შენზე არ ითქმის: “დროსგან ნამუსრო!” შენს კაბის შრიალს გულში ვინახავ, თავდახურულო ხალხის ნამუსო!
როცა სცენაზე გწვავს სიხალისე. ათიათასჯერ გარდაიცვლები, ათიათასჯერ ცოცხლდები ისევ.
ქართული სცენის სულო და გულო, ერთი სიცოცხლე შენ არ გეყოფა, შენ, რამდენჯერმე დაბადებულო! |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • იოსებ გრიშაშვილის პოეზია |
