|
თავი დაიხრჩო სიმხიარულემ ჩემს ბრინჯაოსფერ შიშველ მკლავებზე, როცა შევნიშნე, რომ დაფარულად შენი ღიმილი სხვას შესთავაზე.
და სურვილები მძლავრად მერევა... მაშ, როგორ ფიქრობ, მე ვინ წამართმევს შენს თავს და შენთან ბედნიერებას?
თერთმეტ ზაფხულის მზიან რკალებით... და როცა სხვასთან ღამეს გაათევ, მიცქერ ნაცემი ძაღლის თვალებით.
და მაგონდება დრო შორეული, ჩემთვის წირავდი ქართულ მადონებს, და მიცქეროდი წყალმორეული.
მშვიდი, მშიერი, მკაცრი და მწველი, როს სიბრალულით ჩემს თვალებს ხევდა ეგ გამოხედვა: დაჭრილი შველის.
გახსოვს, ლურჯ ზეცას ხმლები სერავდნენ, ზღვაზე ვფიქრობდით მაშინ ნაკლებად, ჩვენ ავდიოდით მთების სერამდე დაუზარებლად... ტყის ასაკლებად...
ჰაერში იდგა სუნი საკმევლის, ხავსი, კარავი, ტყის ნოტიო და... ეხ, რამდენია კიდევ სათქმელი.
დღეს კი ერთად ვართ ზღვის დავალებით და ვიტანჯები, რომ მომანათებ ნაცემი ძაღლის მუნჯი თვალებით. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • მარიჯანის პოეზია |
