|
ეს გაზაფხული შემხვდა შენს შემდეგ, შენს შემდეგ მივდევ ვიწრო ბილიკებს. მე დავიღალე აღმართებში და როცა შევდექ, შემრცხვა და ბედი, ჩემივ ბედი გავაქილიკე.
რომ გამარჯვება უსათუოდ ჩემია ბოლოს. შორი ნათელი მეგებება შორის გზისანი და სადარდელად, მეგობარო, შენ დამრჩი მხოლოდ.
და ჩემს ნაბიჯებს აშოლტილი ხენი ლოცავენ, მე გავიმარჯვებ - მოწამეა მიწა ქართლისა და გაზაფხულის ცაა მოწამე. |
