|
ჩემს სულს ასარკებს მოგონება ცხელი ასულის, ფატმან ხათუნი ელანდება ძილშიც ხარბ თვალებს. მიყვარს ეს ლანდი მაშინაც კი, როცა მაწვალებს, შეიძლებოდეს დაბრუნება ნეტავ წარსულის.
ალიონამდე ჰკოცნის ფატმან ავსებულ ყანწებს და კუროების ქარავნები ამტვერებენ გზებს, ელიან ნახვას ნდომისაგან ფერგადასულის.
სულსაც მიინდობს, რომ ღალატით შემდეგ დაღადროს, მისთვის ერთია ჩაჩნაგირი და ავთანდილი.
ის შენი ტყვეა, როგორც თაგვი სინის ხაფანგში და თრთის ქედანი აქ ძერასთან ომგადახდილი. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ტიციან ტაბიძის პოეზია |
