|
ოჰ, ვით გვემტყუნვა სოფლისა ბრუნვა!.. წაგვიხდა ზრუნვა
ამად ვჰსტირთ წყლულსა არ დაფარულსა...
გვხვევიან ჭირნი ფოთოლთ უხშირნი!
შარავანდთ მფენნი აწ იგი მზენი.
ავდრის საგუბელს, წყვდიადსა და ბნელს.
გვხვევიან ჭირნი ფოთოლთ უხშირნი!
ცრემლით ვბანთ წყლულსა. ესრეთ მორწყულსა
სევდის ნაყოფი, გონების მყოფი.
გვხვევიან ჭირნი ფოთოლთ უხშირნი... |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ალექსანდრე ჭავჭავაძის პოეზია |
