|
ტრაგიკოსია და კლოუნად გამოჰყავთ მუდამ, პარიკიც უგავს ცხენის ჯიდაოს, "კაცო, ნუ ხარო უმადური, - ათასჯერ უთქვამთ, ამაზე მეტი ტრაგედია რაღა გინდაო".
ზოგი მიჩოჩავს, სიმწრის ოფლი გასდის კბილებში, მაგრამ ქომაგი იშველიებს ანტიკურ სიბრძნეს: "ვერ დაეწევა, ბატონებო, კუს აქილევსი".
და ჯუჯად თვლიან სულით გოლიათს, ბავშვობიდანვე ჩუმად დააქვს შეჭრილი ფრთები, ბრბოს კი რატომღაც კუზი ჰგონია. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • შოთა ნიშნიანიძის პოეზია |
