|
ქვეყანა გაცვდა, ვით ძველი გროში, უდაბურებად იქცა სოფელი, ნუ გაოცდები, რომ ასეთ დროში მცირე ბედისაც ვარ მადლობელი.
კეთილი, ნაზი, როგორც დობილი, მაგრამ ცხოვრება არაა სრული, მცირე ბედისაც ვარ კმაყოფილი.
როცა სიტლანქე მოდის მგმობელი, დროა, დავტოვო ფიქრი ამაზე, მცირე ბედისაც ვარ მადლობელი.
დემონიური ცეცხლის პროფილი, ბოროტო, სუნთქვა რად გამიძნელე, მადლობელი ვარ, ვარ კმაყოფილი! |
