|
წარმავალია ნათელი, სულ მოსაჩვენრად ბრწყინდება, ბინდისფერია სოფელი, უფრო და უფრო ბინდდება, რა არი ჩვენი სიცოცხლე, ჩიტივით გაგვიფრინდება, ჩვენს ნასახლარზეც ოდესმე ბალახი აბიბინდება. იმასაც მოკლედ უვლია, გრძლად ვინც გვეგონა იარა. შუქს ბნელი შესჭამს, ვარდს - ჭია, კაცის გულს - ჯავრის იარა, მოვა სიკვდილი უჩინო, ერთ წამში აგყრის იარაღს; ჩვენ რას წავიღებთ ამ სოფლით, სხვას არა წაუღია რა. |
შენიშვნა: ხალხური ლექსი, რომლის წინა სტიქონები ეკუთვნის ნიკო სამადაშვილს, ბოლო სტრიქონები კი მიხა ხელაშვილს.
პოეზიის გვერდი • • •  • • • მიხა ხელაშვილის პოეზია |
