|
საქართველოში შენს გარდა მგოსანს დღეს ქების შაირს არ ვეტყვი, არა, შენა ხარ ლექსის მეორედ მოსვლა, და, რომ არ გითხრა, ივარგებს განა?!
ხან კი ბავშვივით ხარ დარცხვენილი, ხან მოცახცახე ვერხვის ფოთოლი, - შემოდგომისას ძირს დაცვენილი.
ერთს გეტყვი მარტო შეგირდი შენი: ჩვენში მგოსანი შენა ხარ მხოლოდ, რომ სიცოცხლე და ლექსები გშვენის! |
