|
არ უხდებოდა ვაჟის ხალათი სუფთა ხალათი და უნაზეს ხაზებს... რაა ბავშვობა, თუ არ გვანათებს, რაა ტრფობა, თუ არ გვალამაზებს.
გოგოვ პატარავ, გოგოვ კეთილო, ... მე მახსოვს დილა, მზე თამაშობდა და ყუჩდებოდა, ვით გაკვეთილი.
ჩემი მიჯნურიც ცრემლით დამშორდა, ახლა ვინ იცის, ახლა ვინ იცის, რა იქნა მისი კარგი ბავშვობა.
გამკაცრდა მზერა სიკვდილის ახლოს და იმ ბავშვობას, დრომ რომ მონისლა, იგონებს, ცდილობს და აღარ ახსოვს. |
