|
თუმცა ისევ ძგერს, მაგრამ მკერდში აღარ ეტევა გული - ამქვეყნად აღარაფრის რომ აღარ სჯერა და ჰგავს წინასწარ განწირული რაზმის შეტევას მისი ამაო გაბრძოლება, იმედი, რწმენა.
ვინ ეძახის, ვისი აჩრდილი, ან ვინ უღვიძებს მინავლებულ ცეცხლსა თუ ვნებას? ვით მეომარი, ვერაგულად ზურგში დაჭრილი, გაწბილებული, ნირწამხდარი, ღიმილით კვდება... |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • თამაზ ჭილაძის პოეზია |
