|
ბავშვობა ერთი ბოლოა თოკის და თვითონ უნდა მიაბა იგი მიწას, რომელზეც გინდა რომ მოკვდე, როდესაც მოვა სიკვდილის რიგი.
როგორ გამოთვლი გასავლელ მანძილს, რომ არ შეფასდეს მერე იაფად შენივე ხელით შეკრული კვანძი.
მაგრამ ის თოკი გრძელდება დღემდე და ჯერ არაფრის იმედს არ ვკარგავ, ამდენი ქარის და წვიმის შემდეგ.
თავისით გაქრა ბევრი სურვილი, ბევრჯერ შევასკდი გულსა და კედლებს, უმისამართოდ ნასროლ ჭურვივით.
რასაც განიცდის ყველა მოკვდავი, როცა შემოდის სულში მინდია - ყველაფრის მცოდნე და საცოდავი.
ჩემი მტანჯველი და ძნელი გზები, რომლებიც ალბათ იქ მიმიყვანენ, სადაც ჩემამდე მისულან სხვებიც.
და მოვუნახე სულს სასთუმალი - მოვკვდები, როგორც ქვეყნის ნაწილი და არა - წუთისოფლის სტუმარი. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ოთარ ჭილაძის პოეზია |
