|
მე ჩემს ვენახში რქა ვაზივით ფესვებ გამდგარი ავდიდდი, როგორც გავასქელი ჩვენი იორი. დღეს ჩვენ ქვევრებში საპალნეებს გააქვთ დგანდგარი, ჩაკაფულ ძროხის სურნელია სანოყიერო.
სდგას, როგორც სისხლის ტაბასტაში გამსკდარი საშო. გავბერტყე სიტყვა და გავტყორცნე შორი ჯირითი, პოეზიაზე ჯიგარ დაყრილს, მსურს გავიფაშო.
გემრიელ შხამის შემიხვრეტავს ბევრი მტევანი. ორი პურპური მე მაბრმავებს: ჯერ არტურ რემბო, და მერე ბეჭზედ არწივებით ბაგრატოვანი. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • გიორგი ლეონიძის პოეზია |
