|
დრო ისე წავა და გადასწევს წამი წინაწელს, აქედან შენკენ ვერ გააღწევს თვალის სინათლე, დაფარულია ზეცის თაღი შავი ხედებით, გადაგვავიწყდა ის ოთახი, არ გახსენდები?
სხივ-განთიადით, მოგონებები გაიცრიცოს რაღაც დიადით. სული აქაც წუხს, აქაც მასე, - სულ ფოციალში, რომელ სფეროზე დაიქანცე სპექტრის ციალში…
პარაკლისებით, არც ჩემი ზომვით და არც შენი კარგი ლექსებით… თუ სიზმრისა ვართ და ვიშვენით სიზმრის ხახაში, სიზმარში მაინც სავიშვიშოდ დაგინახავდი…
ცხადს თუ მოველი, მაშინ სადღაა - ვინც ვისგანაც იშვა ყოველი?! იფერფლება და ინაცრება ხსოვნის ძიება, გამოგონილი დარდიც ხმება ღონისძიებად…
ვინც ზე ავიდა, დრო კი ყველაფერს ამარტივებს თავისთავიდან… არ გააჩერებს აქ არ დამრჩენს მძიმე ლანდები, შემძიმებულსაც არ გაარჩევს დღე ხვალინდელი... |
