|
აწ ენკენისთვეც არ შეგვიბრალებს, გაგვიხუნდება სხივთა ჩანჩქერი, ვეღარ ვიპოვი შენს ლამაზ თვალებს, ფირუზებად რომ ახლა ჩამცქერის.
ცას გადეცლება იაგუნდები: აღარ დამრჩება აღარაფერი - უძვირფასესო! არ დაბრუნდები!..
შენი ტუჩები, - ვით საწნახელი - გახდება ფერად ნაკლულევანი - როგორც ამ სოფლად ჩემი სახელი...
ჩემი სიცოცხლის ერთი მკობელი - ქარვის კუბოში გადესვენები. ხელდაკრეფილი, ვით ღვთისმშობელი...
მე კი - სიმღერებს ამაოდ გითვლი; გკოცნიან თეთრი ფარშევანგები და შემოდგომის ჭლექი სიყვითლე!.. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • გიორგი ლეონიძის პოეზია |
