|
ნელა ქრებიან სულის ლანდები, ჩემი თვალები ხომ დახრილია. მივალ და მიმაქვს ქვეყნის დარდები, მარტი გათავდა დღეს აპრილია.
ახლა ჩემი ხმა ზეცას მოიარს. მე მივდიოდი, უცებ შევჩერდი და ფანჯარასთან ვუსმენ როიალს.
ვიგონებ წარსულს გულისტკივილით. ამ საუკუნეს ხომ გასცილდება, ჩემი ტანჯული სულის ტკივილი. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ტერენტი გრანელის პოეზია |
