|
მოდი, სადა ხარ, სიკვდილო, ამხსენ სიცოცხლის ბაზარი, გადამავიწყე ვარამი, ამქვეყნიური რაც არი.
არ მაქექინო ნაცარი და თავზე არ დამაქციო ცოდვით ნაგები ტაძარი.
სულში ამქვეყნის ღადარი?! ან რად მინდოდა სიცოცხლე დედის სიკვდილად დამჯდარი?! |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ვახუშტი კოტეტიშვილის პოეზია |
